O miesięczniku

Założyciel sylwetka

Błogosławiony ks. Ignacy Kłopotowski
- apostoł słowa drukowanego, opiekun ubogich
i założyciel Zgromadzenia Sióstr Loretanek

Błogosławiony ksiądz Ignacy Kłopotowski żył w latach 1866-1931. Urodził się 20 lipca 1866 r. w Korzeniówce, w parafii Drohiczyn nad Bugiem (obecnie Miłkowice Maćki) należącej wówczas do guberni grodzieńskiej. Wkrótce po jego urodzeniu rodzice przenieśli się do Putkowic. Był to rodzinny majątek matki przyszłego Błogosławionego, Izabeli. Tu Ignacy spędził dzieciństwo. Już wtedy poznał sens słów najważniejszych: Bóg i Ojczyzna. Ojciec jego, Jan, był uczestnikiem powstania listopadowego. Trudno się więc dziwić, że wychowywano chłopca w głębokiej wierze i miłości do Ojczyzny. Były to czasy, kiedy sam Kościół był Ojczyzną. Wspominając ten okres, ksiądz Kłopotowski pisał po latach: „(…) Mój ojciec, nieuczony, ale bardzo religijny, lubił opowiadać różne zdarzenia z przeszłości (…). Słuchałem w niemym zdumieniu”. To pierwsze ziarno świętości padło właśnie wtedy. I szybko zaczęło kiełkować.

W 1877 r. Ignacy rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym w Siedlcach. Jednak w roku 1883 przerwał edukację, by wstąpić do Seminarium Duchownego w Lublinie. Jako alumn czwartego kursu został wysłany na dalsze studia do Akademii Duchownej w Petersburgu, którą ukończył ze stopniem magistra teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 lipca 1891 r. w katedrze lubelskiej z rąk ks. bp. Franciszka Jaczewskiego.

W swoje kapłaństwo, które stało się drogą do świętości, ksiądz Kłopotowski wszedł z pytaniem, jakie zawsze mu towarzyszyło: „Czym odwdzięczę się Panu Bogu, który niskie tego świata wybiera sobie i przeznacza do służby świętej? Człowiek nie potrafi wynaleźć dzieła, które by choć w części wyraziło jego miłość i wdzięczność za wszystko, co Bóg dlań uczynił”. Szybko przyszło mu szukać tych dzieł najbardziej odpowiednich. Po święceniach objął obowiązki wikariusza parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie. Wkrótce otrzymał nominację na kapelana Szpitala św. Wincentego a Paulo. W tym też czasie został profesorem Seminarium Duchownego, gdzie przez czternaście lat prowadził wykłady z Pisma Świętego, katechetyki, kaznodziejstwa, teologii moralnej i prawa kanonicznego. Te nominacje były wyrazem zaufania do "roztropności i pobożności" młodego księdza, a kolejnym dowodem zaufania biskupa było skierowanie księdza Ignacego do pracy w parafii katedralnej (1892-1894). Ten krótki czas wystarczył, by Ignacemu powierzono obowiązki rektora kościoła podominikańskiego św. Stanisława. Tu dał się poznać jako "wielki jałmużnik i opiekun duchowy".

... >>